5 Ocak 2012 Perşembe

ben hala toparlanamadım...


o kadar güzel güldün ki,ben hala toparlanamadım..seni tanımasaydım çok şey kaybederdim,seni tanıdım ve unutmak zorunda kalıyorum,çok şeyi kaybediyorum.. şimdi düşünüyorum ,seni tanımak mı iyi oldu tanımamış olmak mı iyi olurdu,bir cevap bulamıyorum...boşluğunun enkazı altında kaldım,nefes alıyorum,yaşamıyorum...nefes alıyorum,yaşamıyorum,nefes alıyorum yaşamıyorum,nefes alıyorum yaşamıyorum,yaşamıyorum...şimdi ne yapacağımı,nasıl yapacağımı bildiğim halde seni unutmayı tercih edemiyorum,etmiyorum,yokluğuna yas tutuyorum,oksijen kırıyorum,hiç bir şeye bakmıyorum,kimseyi görmüyorum,sadece seni düşünen bir zihne bakıyorum.orada görüntülerini anımsıyorum,gülüşüne dalıyorum,toparlanamıyorum,nefes alıyorum ,yaşamıyorum...oysa ben hazırlıklıydım,idmanlıydım olmamasına böyle şeylerin,alışmıştım bırakmaya da bırakılmaya da..tüm acılardan ton ton almıştım,alışmıştım seni tanıyıncaya kadar..gördüm ki senin verdiğin boşluğu giderken kimse vermemiş bana..şu dışardaki sis içimi kapladı..göremiyorum hiç kimseyi,hiç bir şeyi,hiç...seni kaybedince en çok anladım can yüceli...
"Bir insanı herhangi biri kırabilir, ama bir tek en çok sevdiği 
acıtabilirmiş,
Çok acıttığında anladım.."



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder